Zwykłe mydło
nie wystarczy,
psia mać!

litości!
skowyt

płynące ulicami
rzeki gówna
i plwociny
krwawy szlak
na podłodze
korale…

karygodne – oddychasz
żałosne – wciąż i wciąż
swoim bytem
kontaminujesz rzeczywistość

bij zabij!
palce szarpią powietrze
oko drży
pulsuje kikut

czy chcesz
czy pragniesz
bym został
i dalej
dzień po dniu
zamieniał twe życie
w piekło na ziemi
w domowych pieleszach
w małym pokoju
na piętrze…

tłum pędzi, naciera
pogania, naciska.
Krok za krokiem,
metr po metrze -
w szalonym tempie
odliczam czas.

Przystaję z boku,
obok cuchnącej
spalonym olejem
lady;
głębszy oddech -
dławię się;
poprawiam grzywkę
i pędzę dalej…

na spotkanie
z pieprzonym przeznaczeniem.

tylko jeden krok,
jedno delikatne pchnięcie i wycofuję się.

w ciągu sekundy dostrzegam obrazy z ostatnich lat.
przelatują ptasim kluczem i znikają za horyzontem.
mój umysł już je zgubił.

i co teraz?
tak łatwo zrobić jeszcze jeden krok.
przestąpić próg i krzyknąć: jestem sam!

przekleństwo czy błogosławieństwo?

oglądam się za siebie – już cię nie ma.
zbyt długo się zastanawiałem:
wyszłaś płacząc…

Dlaczego wciąż nie chcesz odezwać się?
Nawet nie odpowiesz.
Tak się nie robi.

Czekam i czekam, a czas wciąż ucieka
i nie wiem ile jeszcze dni zabawię na tym świecie.
Nie chcę odchodzić z przerażającą świadomością niewypełnionego zadania.
Choćby jedno słowo, które padnie z Twych ust
będzie uświęconą wodą obmywającą moje grzechy.

Wiem, że zawiniłem i bezczelnym byłbym twierdząc, iż jesteś niesprawiedliwa.
Lecz jeśli masz w sobie choćby odrobinę litości dla człowieka upadłego,
ujmij w dłoń pióro i napisz te kilka magicznych zdań,
które pozwolą mi zasnąć i pozbyć się koszmarów pożerających mój spokój.

To jedyna rzecz, jakiej pragnę, tylko na to czekam.

Kobieto, błagam!

Pozwól mi odejść w spokoju, a wyniosę Cię nad niebiosa.

Mój aniele, błagam…

dwie noce pracowałem nad książką.
nie ostała się ani jedna cała strona:
tylko świstki papieru, poszarzałe fiszki;
wszystkie walające się luźno po podłodze.

liczę godziny – ile czasu zostało?
gdy szukam odpowiedzi jestem zdolny do wszystkiego.
gdzie będę i jak?

prostota jest słowem, którego nie rozumiem.

brak pojęcia – brak szacunku.

czy mogę jeszcze uśmiechać się widząc zwykłe ulice?
czy mogę być szczęśliwym patrząc na księżyc w pełni?

dla mnie świat się skończy jeśli nie odkryję sensu
i nie odpowiem sobie na pytanie: po co tu jestem?
w końcu bezsens sam w sobie staje się bezsensem.

w mojej sadzawce, na samym jej dnie,
spoczywają już dwa wraki papierowych okrętów.

Boże, już dwa wraki…

kiedy skończy się ta zła passa,
a morze poniesie mnie ku brzegom?

wiatr znów wieje: porywisty i bezlitosny.
w miniaturowym świecie wyrządzi wiele krzywd.

zapłakałem – który to już raz?
moje dzieło znów zniszczone -
powoli nasiąka wodą jak gąbka.
zanurza się w otchłań.

czuję jak ulatują ze mnie siły;
co począć gdy na drodze znów pojawiła się pułapka?

druga łza, więcej wilgoci.
krystalicznie czysta, a tak bolesna.

ach, ta moja sadzawka…

powietrze jest gęste, przepełnione radością.
słowom wdzięczności nie ma końca.

tak bym chciał,
by ta chwila trwała całą nieprzerwaną wieczność.

dla ciebie pokonam ból i zmęczenie.

gdy widzę ten zapał, czuję się jak  archanioł,
który ma pod opieką zagubionych i zapomnianych.
szczęście przelewa się z czary do ust.

i tak wciąż, ku mojej uciesze.

uleczam swą duszę pokazując, którędy iść.
wiem, że może kiedyś ktoś mnie wspomni
i szepnie cudowne zaklęcie:
dziękuję…

zadaję sobie pytanie kim jestem;
mam nadzieję znaleźć odpowiedź, nim nadejdzie mój czas.

zbieram dane: klasyfikuję, sortuję, wycinam, wklejam.
to szaleństwo!
jestem tu by żyć, a nie mechanicznie działać.
czas otrząsnąć się i spojrzeć prosto przed siebie;
gdzieś daleko musi być ukryty świat, w którym można zaznać spokoju
nie zakłóconego przez rzesze maniaków dobijających się do bram mego życia.
kraina wyśniona przez miliony…

tam też pragnę się udać z moją księżniczką u boku.
całując ją w blasku gwiazd, pomyślę życzenie.
już wiem – pragnę by zawsze trwała na posterunku u mego boku.

w ekstazie szepczesz słowa,
które osłonięte są tabu
w codziennej mgiełce rutyny,
czyli tam – za oknami mego pokoju

błagalnym tonem zwracasz się do mnie,
żebrzesz o jeszcze

ja ci na to – na klęczki!
posłuszeństwo mnie wzrusza

jestem panem i władcą
dozorcą twojego istnienia
dozownikiem miłości, ekstazy i spełnienia

chwilowo na urlopie,
mimo wszystko pamiętaj o mnie

a to, że upływają lata, nie zmienia wcale
twego statusu w moim królestwie

w moich oczach wciąż jesteś
marnym zalążkiem marzeń o życiu

uwieszona na smyczy starasz się pokonać bagno
jakim jest twoje przeznaczenie

drugi koniec tego magicznego powrozu
dziarsko dzierżę ja